Het roer om..

Wat is het fijn om je werk te kunnen doen met heel veel vrijheid, plezier én zonder stress! Als je wegblijft uit de o zo gevaarlijke ‘waan van de dag’ en de regie over je eigen leven voert. Momenteel is mijn leven zo ingericht, maar er zijn een paar periodes geweest in mijn leven dat dit als een sprookje klonk, een utopie. Inmiddels weet ik hoe je – keer op keer – het tij toch kunt keren. Het roer ging om!

 

Jezelf even niet meer volgen..

Al een paar keer in mijn leven ben ik vanuit leiderschap in ‘volgerschap’ gegleden. Ik zeg met nadruk gegleden, omdat dit heel langzaam gebeurt. Je hebt het niet direct in de gaten. En als je vervolgens niet uitkijkt dan volgt daarna slachtofferschap. Je kunt jezelf dan even niet meer volgen. Vaak ook zonder dat je het in de gaten hebt. Nou ja, je voelt wel dat het niet helemaal lekker loopt, maar je weet niet aan welke knop je moet draaien om weer terug te gaan naar leiderschap.

 

Ik heb inmiddels drie keer het roer compleet omgegooid in mijn leven. Dat betekent dus ook dat ik al een aantal keer ben afgegleden van leiderschap naar volger-schap. Dat is helemaal niet erg, aangezien goede leiders soms ook goede volgers zijn.. Maar let op dat deze periode niet te lang duurt. In het volger-schap sta je op de automatische piloot ben je minder bewust van wat je doet. Je energie neemt langzaam maar zeker af. Je benut niet je volledige potentie en neemt ook niet de beste beslissingen. Om het maar eens populistisch te zeggen: Je staat niet in je kracht.

Van klein meisje tot aan de pubertijd..

Op 21 november 1985 te Waalwijk kwamen ik en mijn tweelingzus ter wereld. Wij hadden nog een zus die drie jaar eerder geboren werd. Ik ben strenger opgevoed dan toen de gemiddelde puber van die leeftijd. Vanaf de pubertijd merkte ik dat ik ‘anders’ was. Direct uit school fietste ik altijd naar huis toe. Ik ging voor mijn ouders strijken, stofzuigen, aardappelen schillen. Ergens voelde ik een verantwoordelijkheid dat als mijn ouders werken waren of niet thuis waren om hen te helpen in het huishouden zodat als zij thuis kwamen de alledaagse huishoudelijke taken klaar waren. Mijn vader is in mijn ogen een strenge en dominante man. Hij was sterker en overheersender dan mijn moeder. Ik kan niet zeggen dat ik genoten heb als puber in mijn jongere jaren. Het op stap gaan met vriendinnen bijvoorbeeld is iets wat ik eigenlijk niet tot zelden heb gedaan. In het gezin waren strenge regels. Als je je hier niet aan hield kreeg je straf. Een week, een maand of zelfs enkele maanden maar ook lichamelijke mishandeling was iets wat in ons gezin voorkwam. Ik heb nóóit gedurft om wat voor dingen dan ook thuis te bespreken. om eerlijk te zijn, je eigen mening te geven, liefde te krijgen, gezelligheid en sfeer. Altijd voelde ik maar die angst, of (lichamelijk) pijn. Dat is dan ook één van de angsten die ik mijn hele leven al met me meedraag, het altijd goed willen doen voor anderen, bang zijn dat andere mensen boos op me worden, voor iedereen klaarstaan, bang om mijn eigen mening te geven. Op mijn 13e jaar gebruikte ik voor de eerste keer een drug. Dit ging gelijdelijk van softdrug tot harddrug. Het stelen in winkel. Aanraking met politie. De middelbare school heb ik niet afgerond. Door het vele spijbelen in die tijd moest ik de 1e klas overdoen. Daarna eigenlijk ook de 3e klas van de middelbare school maar ik besloot te gaan werken. Ik hield dit iedere keer maar een korte tijd vol. Van enkele maanden tot enkele jaren. Zodra ik op de werkvloer stond voelde ik mezelf opgesloten, benauwd, gecommandeerd, willen vluchten. Nu, zie ik in hoe dat komt. Iemand die de leiding neemt in een organisatie, geeft zijn of haar medewerkers taken. Ik zag dus (onbewust), mijn baas of bazin aan, als mijn vader die ook strenge leiderschap nam over ons gezin. Ik voelde dezelfde angsten. Het onderling roddelen, onderling steuken en partij trekken voor.. was ook iets wat binnen het gezin als ‘gewoon’ was. Er speelde altijd wél iets tussen mijn moeder, mijn twee zussen en mij. Het ergste van alles was nog wel dat het allemaal stiekem gebeurde. Wat een emotionele rollercoaster was dat zeg! Er was altijd wel iets onderling. En ook ik deed hier in mee en probeerde mezelf constant te verdedigen. Toen ik en mijn twee zussen het ouderlijk huis verlieten had die zus wéér geen contact met de ander, en zo ook omgekeerd. Wat mij vooral opviel was dat wat de één had de ander ook moest hebben, maar dan vele malen beter of duurder. Óf jezelf beter voordoen dan je werkelijk bent. Het altijd beter weten van.. Het leiderschap hebben over.., zag ik in mijn zussen óók terug.

 

Een moeilijke keuze..

De eerste keer het roer om was toen ik 25 jaar was. Ik had mijn eerste kind en een relatie van 3 jaar met een fijne man. We hadden net een koophuis gekocht. Voor de buitenwereld had ik alles prima voor elkaar. Alles was heel goed tussen mijn man en mij, maar ik voelde mij niet echt gelukkig. De moeder van mijn man, mijn schoonmoeder, was een erg dominante vrouw die in ons gezin het leiderschap nam. Een vrouw met een persoonlijkheidsstoornis blijkt jaren later. Een narcist. Mijn man, die niet anders gewend was, zag dit toen niet in. Hij wist immers niet anders dan dat zijn moeder dit gedrag toonde en zo is opgegroeid en keurde het in mijn ogen allemaal goed. Het frustreerde mij enorm om weer in een relatie te komen met een persoon, mijn schoonmoeder, die de leiderschap nam over mij en mijn gezin. Ik haalde dan in onze relatie er ook niet uit wat ik eruit wilde halen. Toen ik jong was wist ik al dat ik impact wilde maken en mensen wilde helpen. Ik voelde dat ik op de verkeerde plek zat. Ik wilde mijn leven leven en niet geleefd worden. Ik stopte dus met de relatie en verhuisde samen met mijn zoon. Zoals ik het nu schrijf lijkt het heel gemakkelijk, maar dit was het allesbehalve. Ik heb mijn man veel verdriet gedaan omdat hij het gedrag van zijn moeder wel inzag maar het gedrag als ‘normaal’ zag. Het was een moeilijke keuze. Om urgentie via de woningbouw te krijgen was de enigste optie om naar een crisisopvang met gaan samen mijn zoon. Naar 9 weken in de crisisopvang te hebben gewoond kregen wij ons huisje toegewezen. 

 

Emotionele rollercoaster..

Ik was 26 jaar toen de tweede keer het roer compleet om ging. Deze keer niet geheel vrijwillig, eerlijk gezegd. Ik besloot om het contact te verbreken met mijn ouders. Later ook met mijn oudere zus en nog wat later met mijn tweelingzus. Ik belandde in een rollercoaster van verdriet ondanks dat ik wist dat dit het beste was.  Ik vond troost bij mijn hond. Die er door dik en dun altijd voor me was. Mijn hond die mijn verdriet voelde. Mijn angst. Ik heb zoveel steun en liefde gehad van mijn hond. Omdat ik een emotie-eter ben ging ik veel eten. Ik kwam in een korte tijd 45 kilo aan. Bracht mijn zoon naar school of liet hem door één en dezelfde vriendin naar school brengen en ophalen, en dook mijn bed weer in. Gordijnen dicht, voor niemand de deur open maken omdat ik echt niemand wilde zien. Ik merkte dat ik niet alleen in volgerschap was gegleden, maar inmiddels was mijn energieniveau zover gedaald dat ik in een burn-out was beland. Ondanks dat ik moeite had met het accepteren hiervan, zat ik toch in het slachtofferschap. Het klinkt misschien paradoxaal, maar het niet accepteren van dat wat er op dat moment is, is weerstand en leidt tot de slachtofferrol. Ik deed geen leuke dingen meer met mijn zoon omdat ik daar geen energie voor had. Ik voelde me op die momenten zo slecht, verdrietig, niet gezien, niet gehoord en niet begrepen. Ik voelde me enorm schuldig naar mijn zoon. Omdat ik de deur niet uit wilde met mijn zoon omdat ik regelmatig paniekaanvallen kreeg ging ik online cadeau ś kopen voor hem. Op dat moment was dat voor mij dé manier om mijn schuldgevoelens naar mijn zoon toe te verzachten om hem te zien lachen en blij te zien als hij verwend werd. Ik leefde van een uitkering. Dan bleef daar eens een rekening van liggen. En dan weer daarvan. Zo probeerde ik op een gegeven moment ieder gaatje met het andere gaatje te vullen tot er geen uitweg meer was en ik hulp moest zoeken. Waar ik de eerste twee keer nog op tijd had ingegrepen om te voorkomen dat ik nog verder afgleed, lukte het mij de laatste keer dus niet. Ik had niet het lef gehad om eerder voor mezelf op te komen. Nou ja, het voelde eerder alsof ik in een negatieve spiraal naar beneden aan het glijden was en het niet meer kon voorkomen. Als je de verbinding met jezelf zo verloren bent en zo onbewust bent geworden, dan kom je zelf niet meer terug. 

 

Een burn-out was onafwendbaar..

Ik schakelde hulp in, kon een burn-out niet voorkomen maar kreeg hulp van een psygoloog. In 10 maanden tijd verloor ik 45 kilo aan overgewicht, helemaal op eigen kracht. Drie jaar lang ging ik het schuldsaneringstraject in en leefde ik van 90 euro per week. Omdat ik het moeilijk vond om van 90 euro per week rond te moeten komen besloot ik om mijn hond te laten dekken. Voor het geld, maar ook omdat het mij erg leuk leek om van die schattige puppy ś te hebben. Heel mijn hele leven heb ik al een heel groot hart voor dieren. Van het ene nest, volgde het in een ander nest. Ik kocht via Marktplaats nog enkele volwassen honden die ik ook liet dekken. Jarenlang heb ik honden gefokt en zat ik in de wereld van de fokkerij. Die kei en keihard is onderling. Jaloezie, afgunst. Een wereld waarin je niet wil zijn, niet wordt gewaardeerd wordt voor wie je bent, niet wordt gezien of gehoord. Waar je communicatie of samenwerkingen mist. Het testen van gezondheid bij mijn honden heb ik nooit gedaan. Ze waren vrolijk, actief en zagen er van de buitenkant gezond uit. Waarom moest ik dan mijn honden laten testen wat me een berg geld kost en ik mijn pups toch wel verkoop via de bekende huisdieren verkoopplaats, Marktplaats, en is er door nieuwe baasjes nog nooit gevraagd voor inzage in de papieren van de ouders van de pup, dacht ik toen vanuit mijn ego, of terwijl het onbewuste. En ik kon het geld ook goed gebruiken. Tot vorig jaar.. 

Samenwonen..

Ik kwam in gesprek met een medium. Deze vrouw vertelde mij zoveel. Dingen die ik diep van binnen toch wel wist of voelde maar er niet bij stil stond. Ik werd me ook van bewust dat er tóch iets meer is tussen hemel en aarde. Mijn schoonmoeder leed aan een persoonlijkheidsstoornis. Deze medium heeft ons, onze ogen doen openen. Er gebeurde een grote traumatische gebeurtenis in mijn privéleven, het leven van mijn en mijn gezin, waardoor mijn transformatieproces naar bewustwording van start ging in een versneld tempo, niet wetende dat op dit moment ieder mens op aarde (bewust of onbewust) in een transformatieproces zit omdat de aarde een omwenteling maakt. Na 9 jaar besloten mijn man en ik weer samen te gaan wonen. Ik wilde dit al veel eerder weer maar mijn schoonmoeder die al die jaren nog steeds in mijn leven was, maar wel op afstand, hield dit tegen. Ook nu weer. Maar dit keer kreeg ze niet gewonnen. Ze deed er alles aan om mij en de kinderen weg te krijgen. Tot we begrepen waarom… Mijn schoonmoeder heeft 9 jaar lang veel geld gestolen van mijn man. Heel veel geld. Vanaf het moment dat ik 9 jaar geleden bij hem wegging vond mijn schoonmoeder, mijn man, te dom om zijn financiën zelf te regelen want dat kon hij niet in haar ogen. Dat was veel te moeilijk om een acceptgiro te ondertekenen e.d. Iemand die niet in handen is geweest van een narcistische moeder kan ook nooit begrijpen wat dit met je doet als zijnde slachtoffer hiervan. Ook ik niet. Ik zou namelijk heel anders gereageerd hebben hierop.

 

“De kern van deze pathologie is een groot gebrek aan inlevingsvermogen. De narcist wordt geregeerd door onvervulde behoeftes, en denkt vanuit die behoeftes. Wanneer hij niet krijgt waar hij recht op meent te hebben, worden er talloze manipulatie strategieën ingezet om alsnog die behoeftes vervuld te krijgen, bijvoorbeeld de narcistische aanval. Er zijn veel mensen die deze vorm van mishandeling niet kennen. Ze kunnen zich helemaal niet voorstellen dat iemand op een dergelijke destructieve manier handelt. Daarom wordt het gedrag vergoelijkt, en wordt je als slachtoffer verteld dat het vast niet zo bedoeld is. Maar wat je voelt na een dergelijke aanval is verschrikkelijk. En dat was ook de bedoeling. De aanval is bedoeld om onwillige slachtoffers bij te sturen, door hen een ondraaglijk gevoel over zichzelf te geven. De narcist biedt zich vervolgens direct aan als redder.”

Mijn man is van kleins af aan slachtoffer geweest van een narcistische moeder. Een gebrek aan empathie, Arrogant gedrag, continu bewonderd willen worden en sterke jaloezie was niks bij haar. Narcistische (schoon)moeders zien hun kinderen als afspiegeling van zichzelf, waardoor kinderen emotionele schade oplopen. Dat heeft weer invloed op hun kinderen. Als kind van een narcistische moeder worstel je met emotionele verbinding. Je moet prestatiedrang hebben. Hij heeft altijd het gevoel gehad of hij niks betekend. Als moeder de mooie, goede en heilige is, heeft ze gelijk en is het kind de lelijke, minderwaardige, slechte, egoïstische – het kind raakt hierdoor een deel van zijn zelfgevoel, identiteit en eigenwaarde kwijt. Toen we ons dit allemaal gingen beseffen kwamen we in een rollercoaster van verdriet terecht. Ons hele gezin! En tot de dag van vandaag vecht mijn man nog met het narcistisch slachtoffer syndroom. (NSS). Ik ging steeds meer dingen bewust ervaren die zich afspeelde in de fokkerij. “Ik werd wakker”.

Ik werd als fokker, moeder, en partner steeds bewuster. Geld, macht, angst en leiderschap is waar de mensen die altijd in mijn leven zijn geweest mee bezig zijn geweest. Ik ging steeds meer dingen bewust ervaren die zich afspeelde in de fokkerij. Ik voel(de) de pijnen, angsten, verlangen en behoeften van honden. Maar ook de bewuste en onbewuste pijnen, angsten, verlangen en behoeften van een fokker. Het leiderschap, de machtsposities, geld en angst van overheden en organisaties waar ik me steeds bewuster van werd als fokker. Onbewuste mensen denken met hun hoofd en voelen niet met hun hart. Ik ben zelf pas vanaf februari 2019 ervan bewust dat ik nu mijn leven leef hoe ‘IK’ wil en niet geleefd wordt door anderen. Ik ben leider, leider van mijn eigen leven. 

Ik zie mijn levenslessen dan ook als een groot cadeau. Een gift. Het heeft mij geleerd wie ik nu eigenlijk ben, en om te zijn wie ik ben;

  1. Respect hebben voor mezelf, heeft er voor gezorgd dat anderen mij ook met respect gingen behandelen.
  2. Ik begon mezelf te zien, te horen en te begrijpen. Daardoor gingen anderen mensen mij ook zien, horen en begrijpen.
  3. Eerlijk tegen mezelf zijn. Je mening durven geven aan de ander. Hierdoor kwamen en komen er mensen in mijn leven die ook eerlijk tegen mijn waren.
  4. Zelfwaardering. Je wordt gewaardeerd voor wie je bent door andere mensen omdat je jezelf waardeert.
  5. Prioriteiten stellen. NEE! is NEE! en JA! is JA!
  6. Een doel in je leven hebben. Een missie. Het maakt niet uit waar je staat in het leven. Het is vooral belangrijk dat je voor ogen hebt hoe je van hier naar je droomleven gaat komen. Het maakt niet uit wat je missie is. Het hoeft niets hoog dravend of wereldschokkends te zijn. Het gaat er vooral om dat je iets voor ogen hebt, en je daarin vastbijt. Daar krijgen mensen al snel respect voor. Leven met een missie voelt niet alleen ontzettend inspirerend. Het geeft andere mensen het signaal dat jij serieus te nemen bent. Je missie is niet ‘zomaar’ een doel. Het is belangrijk. Als jij je eigen doelen serieus neemt, dan zullen de mensen in je omgeving hetzelfde doen. Ze volgen jouw voorbeeld. Er zijn heel veel mensen die iets willen bereiken. Er zijn weinig mensen die het ook daadwerkelijk gaan doen. Je neemt jezelf serieus – en wordt dus serieus genomen door anderen – als je offers brengt om je doel te bereiken. 

Authentiek leider..

Van verkoopmedewerkster naar leidinggevende, van leidinggevende naar trainer/coach. Ik denk dat maar weinigen dit carrière pad hebben bewandeld. Maar het heeft me ook wat gebracht.

Door mijn levensverhaal en mijn levenslessen weet ik inmiddels exact hoe je weer terug kunt gaan naar leiderschap. Hoe ver je ook bent afgegleden. Ik ontdekte een methode die mij geholpen heeft om dichterbij mezelf te komen en vanuit daar te voelen wat ik nu écht wil. Om daarna ook daadwerkelijk stappen te zetten. Eerst ZIJN, dan WETEN en dan DOEN. Deze stappen zijn echt essentieel als jij je verder wilt ontwikkelen als authentiek leider. En als je daar op tijd mee begint, dan hoef je niet af te glijden naar een burn-out, depressie of iets dergelijks. Als jij niet voldoende om jezelf geeft, dan maak je niet de beste keuzes voor jezelf. Dan blijf je dingen doen die je altijd deed of doe je dingen voor anderen en vergeet je jouw eigen geluk. Ik gun je een leven met lef en liefde!

 

Bewustwording is het bewust worden van wie je bent, wat je doet en van de patronen die je bent gaan leven. Als je dat eenmaal weet, dan kun je ook dingen veranderen en bewust kiezen voor een ultiem gelukkig leven. Bewustwording is dat je je bewust wordt van jezelf. We denken dat we leven vanuit ons denken, maar dat is niet zo. We leven vanuit onze onbewuste programmering. In ons leven lopen we, al vanaf het prilste begin, tegen dingen aan die ons pijn doen, onzeker maken, beschadigen. Om ons hiertegen te wapenen gaan we ons minder kwetsbaar maken door ons anders te gaan gedragen dan dat we in werkelijkheid zijn. We passen ons aan en ‘bedenken’ een rol, een manier van zijn, waarvan we verwachten dat dit beter geaccepteerd wordt door de buitenwereld. Hierdoor raken we steeds verder verwijderd van wie we werkelijk zijn. Zover dat we zelfs vaak niet eens meer weten wat onze eigen gevoelens en behoeften zijn. Veel mensen zitten in ‘de strijd’. Ze hebben er moeite mee bepaalde situaties in hun eigen leven te accepteren zoals ze zijn, ze hebben commentaar op de wereld. Vinden van alles iets: dat is niet goed, die heeft het fout gedaan, dat deugt niet. Ze voelen zich machteloos en zijn boos en ze hebben het gevoel dat ze iets goeds doen voor de wereld door te benoemen wat er niet deugt, wat er anders moet. Door te protesteren en boos te zijn. Je bent als mens niet zo machteloos als je denkt. Je maakt jezelf machteloos als je de dingen buiten jezelf ziet als vijand. Je geeft ze macht als je de strijd aangaat. Waar je je aandacht op richt, groeit. Mensen zijn geneigd te kijken naar wat er niet deugt, wat er niet klopt, wat er niet goed is. Maar zolang je vijanden ziet, ben je een vijand van jezelf. Door al deze patronen en blokkades die we in ons leven opgebouwd hebben om onszelf te beschermen wordt onze groei belemmerd. Daar kun je behoorlijk last van krijgen in de vorm van rusteloosheid of juist een lamgeslagen gevoel, niet gelukkig voelen, je leeg voelen of niet compleet, depressief, boos, frustraties …En doordat we onze ‘maskers’ gebruiken om de liefde en de erkenning te krijgen die we nodig hebben blijft onze echte ‘ik’ hierachter verborgen en voelen we ons, diep van binnen, uiteindelijk nóg niet gezien. Deze bescherming die we ons aangeleerd hebben dient ons al lang niet meer, maar staat ons nu in de weg. Wanneer je je bewust gaat worden van je patronen, maskers en blokkades kan je ze leren loslaten. Bewustwording hiervan gaat helaas niet vanzelf, het heeft tijd nodig en ervaringen en gebeurtenissen die je hier op wijzen. Je kunt echter wel de keuze maken om gericht aan dit groeiproces te werken. Begeleiding hierin geeft heldere inzichten waardoor het proces naar een gelukkig en compleet leven met jezelf zal versnellen. Door middel van gesprekken, oefeningen en met behulp van verschillende methodes kan je jezelf weer beter leren kennen en ervaren dat je helemaal goed bent zoals je bent. Ik wil je daar graag bij helpen. Wanneer je echt jezelf durft te zijn, jezelf kan laten zien, óók in je “imperfecties”, zonder dat je nog bang hoeft te zijn dat een ander je misschien niet leuk vindt, je afwijst, dan kan je zeggen dat je jezelf respecteert, van jezelf houdt. En nee, dat is niet egoïstisch of arrogant, integendeel. Wanneer je jezelf gaat accepteren in wie je bent kan je weer in je eigen kracht staan. Wanneer jij er mag zijn van jezelf dan laat je je naasten, je partner, je kinderen, collega’s, zien dat je oké bent zoals je bent. En je zal een ander ook eerder accepteren en respecteren zoals híj is. Voor je omgeving is dat een spiegel. Het zal hen óók het gevoel geven dat ze mogen zijn wie ze zijn en hiermee draag je bij aan meer geluk, vrede en harmonie bij jezelf en bij anderen. Ook dieren weerspiegelen ons. Draag jij onbewust pijnen en angsten met je mee uit je verleden dan zul je merken dat jouw hond ook last heeft van angsten. Angst om alleen te klein, angstig voor andere honden.

Foute fokkers bijvoorbeeld, zullen hun dieren pas met respect en liefde behandelen, waar ook het testen op erfelijke afwijkingen bij hoort of de beste zorg geven aan je dier op het moment dat zij vrij zijn van hun eigen blokkades. Fokkers kunnen pas liefde geven aan dieren als zij bewust worden. Daar zijn veel ‘foute’ fokkers zich niet van bewust. Dit geldt ook voor eigenaren. Dit hele proces geeft een enorme omwenteling aan de doelstellingen van de stichting. Dit wordt een grote taak maar ik, en andere bewuste vrijwilligers die zich inzetten vanuit de stichting voor het dierenwelzijn, zijn vastberaden dit te bereiken om het bewustwording proces bij fokkers en eigenaren in gang te zetten. Wakker te maken. Ik, een lichtwerker, heb de missie om meer licht, liefde en bewustzijn op aarde te brengen. Dat lijkt een mooi en makkelijk proces, maar als jij ook een lichtwerker bent, is het zeer waarschijnlijk dat jouw leven de laatste jaren juist zwaar is geweest en dat je intense innerlijke processen hebt doorlopen. Lichtwerkers zijn vaak heel gevoelige mensen en afgestemd op verfijnde energie. Regelmatig voelen de energieën op aarde als onveilig, hard of ruw en niet passend bij jou energie. Dat maakt dat je hier soms niet echt wil zijn. Je trekt je energie terug uit je lichaam en gaat in je hoofd leven of zelfs (voor een gedeelte) buiten je lichaam Als lichtwerker ben je een pionier.

Je brengt bewustzijn naar nieuwe, nog onontgonnen, terreinen. Ook al zijn er veel mensen op aarde met dit proces bezig, toch lijkt het er op dat in het dagelijkse leven iedere pionier in zijn eigen kring of omgeving die vernieuwing probeert te brengen. Zo wordt er nieuw bewustzijn op veel verschillende plaatsen en groepen mensen gebracht. Dit betekent wel dat het kan zijn dat op de plekken waar jij jouw licht verspreidt, je de enige of één van de weinigen bent. Dit kan zorgen voor onbegrip in je omgeving. Het kan ook als eenzaam aanvoelen, omdat jij jouw visie en ontwikkelingsproces niet met de mensen om je heen kan delen. Of omdat je niet wordt herkend in wie je bent. Niet volledig in je lichaam aanwezig zijn kan allerlei vervelende gevolgen hebben. Zo kan het zijn dat je grenzen regelmatig worden overschreden. Logisch, want als jij er niet (helemaal) bent, zijn jouw energetische grenzen niet voelbaar. Niet voor jezelf en ook niet voor de mensen om je heen. Ook kan het zijn dat je het moeilijk vindt om keuzes te maken, om te voelen welke richting je uit wil in je leven of om geïnspireerde stappen te zetten. Dit komt allemaal voort uit een beperkte of slechte verbinding met jezelf.

Naast lichtwerker ben je ook gewoon een aards mens met je eigen angsten, pijnen en onzekerheden. Als lichtwerker hoef je zeker niet verlicht te zijn. Je bent gewoon gevoelig voor wat nog niet in het licht staat. Dit geldt ook voor jezelf! Ook in jou zijn er plekken waar meer bewustzijn mag komen. Ook in jou kan het contact met het licht verder groeien. Denk dus niet dat je niet goed bezig bent wanneer je je eigen donkere plekken ontmoet. Dit hoort erbij. Donkere plekken zijn alleen maar een uitnodiging om je bewustzijn en begrip te verruimen en verder te kunnen groeien. Naast lichtwerker ben je ook gewoon een aards mens met je eigen angsten, pijnen en onzekerheden.

Als lichtwerker hoef je zeker niet verlicht te zijn. Je bent gewoon gevoelig voor wat nog niet in het licht staat. Dit geldt ook voor jezelf! Ook in jou zijn er plekken waar meer bewustzijn mag komen. Ook in jou kan het contact met het licht verder groeien. Denk dus niet dat je niet goed bezig bent wanneer je je eigen donkere plekken ontmoet. Dit hoort erbij. Donkere plekken zijn alleen maar een uitnodiging om je bewustzijn en begrip te verruimen en verder te kunnen groeien. Ook jij hoeft niet meer terug te deinzen of je te verstoppen. Jij mag er ZIJN, jouw ruimte innemen en bewust zijn dat je het kan. Bewust van je kracht, moed en doorzettingsvermogen. Niet meer alleen, maar vanaf je eigen plek, in verbinding, samen. 

  • Herken jij jezelf in mijn verhaal?
  • Ben jij opricht(st)er van een (ras)(katten)vereniging?
  • Wil jij ook weer leider worden over jou leven en over het team fokkers binnen jou (ras)(katten)vereniging?
  • Wil jij ook in het licht staan, gezien en gehoord worden?
  • Wil jij ook groeien naar het bewustzijn, leven in het NU?
file

Maak dan een afspraak met mij voor een persoonlijk intake gesprek zodat ik samen jou kijk wat de mogelijkheden zijn en óf ik jou kan helpen om het leiderschap in eigen handen te nemen..

Translate »